Dom pod Krakowem bez corocznego malowania. Materiały, które wytrzymują smog, mróz i deszcz

Elewacja domu pod Krakowem ma trudniej niż w większości Polski: zimą smog, który osiada na tynku tłustą, szarą warstwą, wiosną i jesienią dziesiątki przejść przez zero, latem kilkudniowe ulewy. Efekt widać w Zielonkach, Wieliczce czy Skawinie: jasny tynk po pięciu latach jest szary od strony drogi, zielony od ogrodu i popękany na cokole. Można malować co kilka lat albo wybrać materiał, który tego nie potrzebuje.

Co niszczy elewację w Małopolsce

Pyły zawieszone wchodzą w pory tynku i nie dają się zmyć deszczem; im bardziej porowata powierzchnia, tym szybciej szarzeje. Woda w mikroporach zamarza, rozszerza się i rozsadza strukturę: na płytkach o nasiąkliwości 3 proc. po kilku zimach pojawiają się odpryski, na klinkierze wykwity soli. Północna ściana zielenieje w dwa, trzy sezony, a mycie pod ciśnieniem niszczy powłokę. Modne antracyty na tynku blakną nierówno, więc ściana południowa i północna po paru latach to dwa różne kolory.

Materiały, które nie proszą o malowanie

Klinkier wytrzymuje dekady, ale jest ciężki, drogi w robociźnie i trudny do ocieplenia. Drewno w kotlinie z pyłami szarzeje w dwa lata, z impregnacją wymaga odnowienia co trzy, cztery. Panele HPL i włóknocement są lekkie i równe, lecz tańsze warianty blakną, a krawędzie chłoną wodę.

Spieki wielkoformatowe to jedyna grupa łącząca zerową nasiąkliwość z lekkością. Płyta grubości 3,5–6 mm waży kilkanaście kilogramów na metr kwadratowy, więc można ją zawiesić także na starym domu po ociepleniu. Brak porów oznacza, że smog zmywa deszcz, mróz nie ma czego rozsadzać, glony nie mają się czego trzymać, a kolor nie blaknie, bo pigmenty są wypalone w strukturze. Materiał jest odporny na graffiti, a część kolekcji ma powłokę Hydrotect: światło słoneczne uruchamia fotokatalizę, która rozkłada zanieczyszczenia, a deszcz je spłukuje. Format do 320 × 160 cm daje fasadę z kilku płyt o wąskich fugach, a z tych samych płyt wykonuje się podbitkę, parapety, taras na wspornikach i schody odporne na sól drogową.

Co to właściwie jest

Materiał powstaje z glin, skaleni i piasków kwarcowych, czyli surowców porcelany. Mieszankę prasuje się pod ciśnieniem kilkuset ton i wypala w ponad 1200°C, aż ziarna stopią się w szklistą strukturę. Tak wytworzony spiek kwarcowy ma nasiąkliwość poniżej 0,1 proc., twardość granitu i odporność na temperaturę, kwasy i UV, której nie ma żaden tynk. W Polsce znany jest z blatów kuchennych; we Włoszech i Hiszpanii od lat okłada się nim hotele i biurowce.

Koszt i montaż

Materiał kosztuje od kilkuset złotych za metr kwadratowy, do tego podkonstrukcja i montaż: drożej niż tynk, porównywalnie z klinkierem, taniej niż kamień naturalny. Różnica jest w utrzymaniu: tynk pod Krakowem maluje się co 6–8 lat, za każdym razem z rusztowaniem, a spiek nie wymaga niczego przez cały okres użytkowania.

Montaż wykonuje się na dwa sposoby: klejenie płyt do warstwy izolacji (tańsze, na nowym ociepleniu) albo elewacja wentylowana na aluminiowej podkonstrukcji ze szczeliną odprowadzającą wilgoć, zwykle jedyna sensowna na starym, zawilgoconym murze. W obu przypadkach pomiar robi się laserem na gotowej ścianie, płyty tnie na CNC i strumieniem wody, a na budowę trafiają elementy docięte pod okna, narożniki i podbitkę.

Zanim zamówisz

• Jaka grubość na elewację, a jaka na taras i schody?

• Klejona czy wentylowana, i dlaczego akurat ta na moim domu?

• Jak rozwiązane są narożniki i obróbki okien?

• Czy dekor ma powłokę samoczyszczącą i czy wykonawca pokaże realizację sprzed kilku zim?

Dom, którego nie trzeba malować, to rachunek: trzy malowania z rusztowaniem w ciągu dwudziestu lat kontra jedna elewacja, która przez ten czas po prostu stoi.

Artykuł sponsorowany